ميليون ها تن از مردم، گرفتار دردهاى آزاردهنده و محدوديت هاى فيزيكى ناشى از بيش از يكصد شكل التهاب مفاصل (آرتريت) هستند. آرتريت روماتوئيد از جمله ناتوان كننده ترين اشكال اين بيمارى است، كه موجب درد و تيركشيدن مفاصل و سرانجام تغيير شكل آن مى شود. گاه، اين علائم، حتى ساده ترين فعاليت ها - مانند باز كردن در بطرى، يا قدم زدن معمولى- را مشكل مى سازند.
برخلاف آرتروز (استئوآرتريت)، كه حاصل از بين رفتن مفاصل است، آرتريت روماتوئيد يك بيمارى التهابى است. علت دقيق آرتريت روماتوئيد معلوم نيست، ولى باور عمومى بر اين است كه حاصل و نتيجه حمله سيستم ايمنى بدن به بافتى است كه مفاصل را مى پوشاند.
آرتريت روماتوئيد در خانم ها دو تا سه بار شايع تر از مردان است، و عموماً در سنين ۲۰ تا ۵۰ سالگى بروز مى كند. با اين حال، آرتريت روماتوئيد مى تواند كودكان كم سن وسال و افراد مسن تر از ۵۰ سال را نيز گرفتار كند.
هيچ راه علاجى براى آرتريت روماتوئيد وجود ندارد. ولى با درمان مناسب، برنامه درازمدت براى محافظت از مفاصل، و تغيير شيوه زندگى، بيماران مى توانند، با وجود ابتلا به اين بيمارى، زندگى طولانى و پربارى داشته باشند.
• نشانه ها و علائم
با گذشت زمان، نشانه ها و علائم آرتريت روماتوئيد مى آيند و مى روند. اينها عبارتند از:
- درد و تورم مفاصل، به ويژه مفاصل كوچك دست ها و پاها
- درد يا سفتى عمومى مفاصل و عضلات، به ويژه پس از خواب يا در پى مدتى بى حركتى و استراحت
- كاهش حركت مفاصل مبتلا
- كاهش قدرت عضلات چسبيده به مفاصل مبتلا
- احساس خستگى، كه مى تواند در زمان عود و تشديد بيمارى، بسيار شديد باشد.
- تب پايين
- تغيير شكل مفاصل با گذشت زمان
- احساس كسالت عمومى
آرتريت روماتوئيد، معمولاً، هم زمان مشكلاتى در چندين مفصل ايجاد مى كند. در ابتدا، مفاصل مچ ها، دست ها و زانوان بيشتر از مفاصل ديگر گرفتار مى شوند. با پيشرفت بيمارى، شانه ها، آرنج ها، باسن، و گردن گرفتار مى شوند. به طور كلى، بيمارى هم زمان (به عنوان مثال، گرفتارى هم زمان مفاصل كوچك دست و انگشتان) دو طرف بدن را گرفتار مى سازد.
گاه توده هاى كوچكى، در نواحى تحت فشار در زير پوست - مثلاً، در آرنج ها، دست ها، پا ها، و تاندون هاى آشيل (در پشت هردو پا)- تشكيل مى شوند. اما، اين توده هاى كوچك (موسوم به ندول هاى روماتوئيد) در هر كجاى ديگر بدن (از جمله زير پوست سر، زانوان يا حتى ريه ها)، نيز مى توانند تشكيل شوند. اين ندول ها، اندازه هاى متفاوتى دارند - از اندازه يك نخود گرفته تا به بزرگى يك عدد گردو. معمولاً، اين ندول ها دردناك نيستند.
برخلاف استئوآرتريت، كه تنها استخوان ها و مفاصل را گرفتار مى سازد، آرتريت روماتوئيد، اغلب مى تواند موجب بيمارى مزمنى شده، و شدت بيمارى نيز در طول زمان متغير است. در لابه لاى دوره هاى تشديد بيمارى، شاهد دوره هاى تخفيف و از ميان رفتن تورم، درد، اشكالات خواب و ضعف عمومى نيز هستيم.
www.amin-sport.com دنیای ورزش
(جدید ترین سایت تحقیقات و مقالات ورزشی)
Email : aminsport_info@yahoo.com
Gmail : amin.rahimi.orimi@gmail.com
Hotmail: rahimi.orimi@hotmail.com

•علت
آرتريت روماتوئيد، مانند تمام انواع ديگر آرتريت ها، ضايعه اى التهابى در مفاصل به شمار مى رود. در اين بيمارى، پرده نازكى كه روى مفاصل متحرك را پوشانده (موسوم به سينوويوم) دچار التهاب شده، و گلبول هاى سفيد (كه كار اصلى شان حمله به مهاجمين ناخواسته، مانند باكترى ها و ويروس ها است) از خون بدان هجوم مى آورند.
حاصل اين تهاجم، آزاد شدن پروتئين هايى است كه با گذشت ماه ها و سال ها موجب ضخيم تر شدن سينوويوم مى شوند. به علاوه، اين پروتئين ها به غضروف، استخوان، تاندون ها و ليگامان ها (اين دو، رشته هاى ضخيم و بسيار محكمى هستند، كه عضلات و استخوان ها را به يكديگر پيوند مى دهند) آسيب رسانده، به مرور شكل و ماهيت مفاصل را دگرگون مى سازند. حاصل تمام اين تحولات تخريب مفصل است.
برخى از پژوهشگران بر اين گمان اند در كسانى كه از نظر ارثى زمينه مساعدى براى ابتلا به آرتريت روماتوئيد دارند، بيمارى با يك عفونت (ويروسى يا باكتريال) آغاز مى شود. ذكر اين نكته نيز لازم به نظر مى رسد كه، كسانى كه ژن هاى خاصى را به ارث مى برند، لزوماً به اين بيمارى مبتلا نمى شوند. با اين حال، اين افراد بيشتر از ديگران گرفتار بيمارى شده، و شدت بيمارى نيز در آنها بيشتر است.
•عوامل خطر
علت (يا علل) آرتريت روماتوئيد دقيقاً مشخص نيست، ولى اين عوامل خطر را مى توان برشمرد:
- سن بالا؛ ولى، پس از ۸۰ سالگى، در خانم ها، از تعداد موارد ابتلا به بيمارى كاسته مى شود.
- ****ت (خانم ها بيشتر در معرض ابتلا به بيمارى هستند).
- ابتلا به هرگونه عفونت (احتمالاً ويروسى يا باكتريال) در كسانى كه زمينه مساعدى دارند.
- به ارث بردن برخى از ژن ها
- سيگار كشيدن به مدت طولانى
•چه وقت بايد به پزشك مراجعه كنيم
هرگاه احساس درد يا تورم در چندين مفصل در دو طرف بدن داشتيد، به پزشك مراجعه كنيد. پزشك ممكن است داروهايى براى درمان درد يا بيمارى تجويز كند. نيز هرگاه با عوارض جنبى داروهاى مصرفى مواجه شديد، موضوع را با پزشك تان در ميان گذاريد. اين عوارض جنبى، عبارتند از تهوع، درد شكم، مدفوع سياه يا قيرى، تغيير در اجابت مزاج، يبوست و سرگيجه.
www.amin-sport.com دنیای ورزش
(جدید ترین سایت تحقیقات و مقالات ورزشی)
Email : aminsport_info@yahoo.com
Gmail : amin.rahimi.orimi@gmail.com
Hotmail: rahimi.orimi@hotmail.com

•تشخيص
- آزمايش هاى خونى: اندازه گيرى Esr مى تواند مبين وجود التهاب در بدن باشند. اين معيار در بيماران مبتلا به آرتريت روماتوئيد بالاست، در حالى كه در بيمارى استئوآرتريت طبيعى است. شاهد ديگر، وجود نوعى آنتى بادى موسوم به فاكتور روماتوئيد است، هر چند كه ممكن است در اوايل حضور نداشته باشد. عكس آن، نيز، ممكن است؛ يعنى فردى داراى فاكتور روماتوئيد در خون، ولى فاقد بيمارى باشد.
- تصويربردارى: اين تصاوير، به ويژه به تمايز بين دو بيمارى آرتريت روماتوئيد و استئوآرتريت كمك مى كنند.
•عوارض
آرتريت روماتوئيد موجب سفتى و درد مفاصل و عضلات، و گاه نيز خستگى، مى شود. گاه، حتى بيمار در گرفتن دستگيره و باز كردن در يا گرفتن قلم در دست مشكل دارد. از سويى، خود اين گرفتارى ها منشا و موجب احساس خستگى و افسردگى اند.
آرتريت روماتوئيد خطر ابتلا به پوكى استخوان ها را نيز بيشتر مى كند. برخى پژوهشگران بر اين گمان اند كه اين بيمارى مى تواند، خطر ابتلا به بيمارى هاى قلبى را نيز افزايش دهد. در گذشته، بيماران نهايتاً زمين گير و اسير چرخ مى شدند، اما امروز، با درمان ها و مراقبت هاى بهتر، كمتر با اين گونه عواقب مواجه مى شويم.
• درمان
در ساليان اخير، تحولات چشمگيرى در درمان آرتريت ها صورت گرفته است. مهم ترين بخش درمان، استفاده از داروهاست. ولى، در پاره اى از موارد، ممكن است نياز به اعمال جراحى نيز پيش آيد.
• داروها
- داروهاى ضدالتهابى غيراستروئيدى: اين داروها به تخفيف و تسكين درد كمك مى كنند. داروهايى كه بدون ارائه نسخه پزشك مى توان آنها را از داروخانه ها تهيه نمود، عبارتند از آسپرين، ايبوپروفن، ناپروكسن سديم. اما، آنهايى كه نياز به نسخه پزشك دارند: كتوپروفن، ناپروكسن، تولمتين، ديكلوفناك، نابومتون، و ايندومتاسين. از جمله مهم ترين عوارض جانبى مصرف اين داروها مشكلات و خونريزى هاى گوارشى اند؛ ولى با طولانى شدن مصرف آنها، بايد انتظار بروز ضايعاتى در كبد، كليه ها، وزوز گوش ها، احتباس مايعات و فشار خون بالا را نيز داشته باشيم. به علاوه، داروهاى مذكور (به استثناى آسپرين) مى توانند موجب عوارض قلبى-عروقى، چون سكته هاى قلبى و مغزى، نيز شوند.
- مهاركننده هاى Cox-2 : اين گروه از داروها، احتمالاً، كمتر به معده آسيب مى زنند. برخى از اين داروها، از جمله سلبركس، آنزيمى به نام سيكلواكسيژناز را، كه در التهاب مفاصل بسيار فعال است، مهار مى كنند. از جمله عوارض جانبى مصرف اين داروها، تجمع مايعات است كه مى تواند منجر به فشار خون بالا شود. به علاوه، اين گروه از داروها متهم به افزايش خطر وقوع و بروز حملات قلبى و مغزى اند.
- داروهاى كورتونى (كورتيكوستروئيدها): اين گروه از داروها، از جمله پردنيزون و متيل پردنيزولون، از شدت التهاب و درد مفاصل مى كاهند، و فرآيند تخريب مفاصل را كند مى كنند. ولى، با گذشت ماه ها و سال ها، از ميزان تاثيرشان كاسته شده، عوارض مهمى چون كبودى هاى پوست، نازك شدن استخوان ها، آب مرواريد، افزايش وزن، گرد شدن صورت، و ديابت را به دنبال دارند.
- داروهايى كه بر رفتار بيمارى تاثير مى گذارند: از اين دسته داروها، براى محدود و محصور كردن شدت تخريب مفاصل استفاده مى كنند. مصرف به موقع و زودهنگام آنها بسيار مهم است، چون به كندى اثر مى كنند و هفته ها و گاه ماه ها طول مى كشد تا اثرات شان آشكار شود. معمولاً، داروهاى اين دسته دارويى همراه با داروهاى گروه هاى ديگر مورد استفاده قرار مى گيرند. از جمله اين داروها، هيدروكسى كلروكين، سولفاسالازين طلا، ماينوسايكلين و متوتركسات هستند.
- مهاركننده هاى ايمنى: اين گروه از داروها سيستم ايمنى را مهار مى كنند، كه در نهايت بر سير بيمارى تاثير مى گذارد. برخى از پرمصرف ترين آنها، عبارتند از لفلونوميد، آزاتيوپرين، سيكلوسپورين، و سيكلوفسفاميد. يكى از عوارض بسيار مهم اين داروها، آمادگى ابتلا به عفونت هاست.
- داروهاى مهار كننده عامل نكروز تومور: عامل نكروز تومور، نام يكى از واسطه هاى شيميايى التهابى است، كه در آرتريت روماتوئيد بسيار فعال است. مصرف داروهايى كه اين واسطه شيميايى را مهار مى كنند، معمولاً ظرف يك تا دو هفته، به تخفيف يا رفع عوارضى چون درد، سفتى صبحگاهى، و حساسيت و تورم مفاصل كمك مى كند. برخى از داروهاى اين گروه، كه براى درمان آرتريت روماتوئيد توصيه شده اند، عبارتند از اتانرسپت، اينفليكسى ماب، و آداليموماب.
- داروهاى ضدگيرنده اينترلوكين : مانند آناكينرا، در مواردى تجويز مى شوند، كه درمان هاى معمول و متداول نتيجه بخش نبوده اند. برخى از عوارض جنبى مصرف اين داروها عبارتند از ايجاد واكنش پوستى در محل تزريق، كاهش شماره گلبول هاى خون، سردرد، و افزايش عفونت هاى دستگاه تنفس فوقانى.
- آباتاسپبت: اين دارو، كه در اواخر سال ۲۰۰۵ به تاييد اداره غذا و دارو رسيد، از شدت التهاب و تخريب مفاصل مى كاهد. مكانيسم اثر آن، مقابله با و غيرفعال كردن سلول هاى T (نوعى از گلبول هاى سفيد خون) است. مصرف دارو به صورت تزريق ماهى يك بار بوده، و عوارض جانبى آن عبارتند از سردرد، تهوع و عفونت هاى نه چندان شديد، مانند عفونت هاى دستگاه تنفس فوقانى. عوارض شديدى چون پنومونى نيز مى توانند پيش آيند.
- داروهاى ضد افسردگى: برخى از بيماران دچار علائم افسردگى نيز مى شوند. برخى از داروهاى ضدافسردگى مفيد در درمان اين گونه عوارض، عبارتند از آمى تريپتيلين، نورتريپتيلين، و ترازودون

منبع :